Blog | Dienstverlening met het hoofd én het hart

10-07-20

Vóór het uitbreken van de coronacrisis – voor mijn gevoel alweer een eeuwigheid geleden – ontmoette ik mijn cliënten als vanzelfsprekend op hun praktijk, bij hen thuis of hier op kantoor. We bespraken dan met name de zakelijke aspecten van hun werk. Daarna verlegden we onze aandacht meestal weer snel: mijn cliënten naar hun patiënten, ik naar mijn volgende cliënt. Tijd voor reflectie was er in de hectiek van alledag nauwelijks.

Dat veranderde na een bezoek aan een medisch specialist. Een gelukkige vrouw, in de bloei van haar leven. Totdat ze werd geconfronteerd met de keerzijde van datzelfde leven en haar perspectief op de toekomst er plotseling heel anders uitzag. Wat was het geval? Mijn cliënt werd ziek, ze was niet meer in staat om te werken en zag zich vervolgens geconfronteerd worden met een vakgroep die geen begrip toonde voor haar ziek zijn. Sterker nog, haar collega-vakgroepsleden maakten het haar zo lastig dat ze uiteindelijk moest besluiten haar praktijkaandeel te verkopen, in het belang van haar gezondheid en haar gezin. Een enorm zware beslissing. Ze had jaren toegewerkt naar haar ultieme doel: dokter zijn. En nu spatte haar droom volledig uiteen. Vanuit mijn adviespraktijk weet ik dat veel cliënten het ‘dokter zijn’ beschouwen als een passie, een roeping, een job voor het leven. Jezelf dan genoodzaakt voelen om je witte jas aan de wilgen te hangen, moet enorm zeer doen.

Tijdens de begeleiding bij de verkoop van haar praktijkaandeel dacht ik na over haar emoties en onzekerheden. Wat zou er door haar heen gaan? Hoe zou ze haar toekomst zonder witte jas voor zich zien? Vragen die natuurlijk ook in andere uittredingstrajecten regelmatig door mijn hoofd gaan, maar die ik doorgaans voor mezelf houd. Maar in deze situatie voelde ik dat er ruimte was om deze vragen echt te bespreken, al hadden ze een andere lading omdat er sprake was van een onvrijwillige keuze en omdat ze niet wist hoe haar herstel zou verlopen.

Later vroeg ik me af waarom ik me zo betrokken voelde bij haar situatie. Haar gevoel van onmacht en onvrijheid bij het nemen van zo’n belangrijke beslissing raakte me echt diep. Misschien wel omdat ik – waarschijnlijk net als jij – de afgelopen maanden heb ervaren hoe lastig het is om te accepteren dat je niet alle keuzevrijheid hebt. Dat je gedwongen thuis moet blijven, terwijl je grootse plannen hebt. Dat je niet je ouders kunt bezoeken of je (klein)kinderen kunt zien. Dat je ervaart hoe fragiel, grillig en onvoorspelbaar het leven eigenlijk is.

Natuurlijk, vaak komen vragen over waar het in het leven nu werkelijk om draait echt wel even in mijn gedachten op. Maar net zo vaak verdwijnen ze ook snel naar de achtergrond. Herken je dat? De afgelopen paar maanden bleef echter niemand gevrijwaard van enig ongemak op het gebied van gezondheid, sociaal leven of financiën. En hoe onwerkelijk de situatie soms ook was: dat gaf mij – en hopelijk ook jou – wél de ruimte om wat meer stil te staan bij wat werkelijk belangrijk is in het leven.

Mijn collega’s en ik – accountants en adviseurs in het veld – staan zorgverleners bij in al hun levensloopmomenten, zodat zij zich kunnen richten op hun roeping, hun passie, hun job voor het leven. Zo dragen we vanuit Sibbing – weliswaar indirect – een bescheiden steentje bij aan de zorg. Dat doen we met ons hoofd, maar zeker ook met ons hart. Mijn cliënt heeft nog een lang traject van herstel voor de boeg, maar gelukkig hebben we haar al wel kunnen helpen bij het afronden van het zakelijke deel van haar gedwongen carrièreswitch. En dát is voor haar een hoopvol lichtpuntje.

Heb jij ook behoefte aan een accountant die jou in je beroepspraktijk met het hoofd én het hart ondersteunt? We komen graag met je in contact!

Contact?

Wil je weten wat Sibbing Accountants voor jou kan betekenen? Neem dan vrijblijvend contact op met ons kantoor: (0318) 544 044. Of vul het contactformulier in.

Gaby Erckens | Relatiebeheerder Sibbing Accountants